Zaman geçerken

Ben ev hapsindeyim, hava soğuk, ev ısınmadığı için üşüyorum üstelik.

Başkaları ilerlerken, ben kötü başladığım içim sanırım, yerimde sayıyorum, yada çok yavaş ilerliyorum. Bir çıkış noktası ararken aklımı kaybedecek gibi oluyorum.

Yağmur tüm gücüyle ezercesine yağarken tepemize Trabzon'da, imkanımın tek yettiği sporu, bisikleti engelliyor, hareketsizlikten engellileşiyorum.

Ne oldu da bu hale gelmiyorum bilmiyorum -daha doğrusu nedenini kurcalamıyorum- duygularım yok, yanlızım, üç beş arkadaşlımın da tadını alamıyorum.

İşler iyi değil sonum hayrola. İlginçtir hala savaşmaya devam ediyorum içimde umut olmamasına rağmen. Neye tutunuyorum, bu gücü ne veriyor acaba?